ஊருக்குப் போயிருந்தேன்

70 களின் பிற்பகுதியில்தான் எங்கள் ஊருக்கு(வடகரை) பேருந்து வசதி கிடைத்தது. அது வரை 5 கி மீ தூரமுள்ள பம்புளி (பைம்பொழில் என்ற அழகான தமிழ்ப்பெயரின் மரூஉ) -இல் இறங்கி நடக்க வேண்டும் அல்லது மாட்டுவண்டிப் பயணம். அப்பொழுதெல்லாம் பழனியில் இருந்து செல்ல 12 மனி நேரம் ஆகும்; இப்பொழுது அதிகப்பட்சம் 7 மணி நேரம்தான் ஆகிறது.

12 மணி நேரப் பயணம் என்பதால் எங்களை வரவேற்க மாட்டுவண்டி கட்டி வந்து காத்திருப்பார்கள் என் மாமன்மார். அப்பா, அம்மா, நான் என மூன்றே பேர்தான் என்றாலும் 3 அல்லது 4 மாட்டு வண்டிகளில் படை திரண்டு வந்திருப்பார்கள்.

“எதுக்கு வீனா அலைச்சல்” என்ற அப்பவின் கேள்விக்கு அத்தானையும் மருமவனையும் பாக்கதவிட வேற என்ன பெரிய சோலி?” என்பதான பதில்தான் வரும். ஒரு கடாப் பெட்டி நிறைய அவித்த சோளம், தட்டைப் பயிறு, அவல் என பசியாற பண்டங்களுமிருக்கும். அதெல்லாம் அன்பில் முக்குளித்த தினங்கள். ஞாபக அடுக்குகளில் தூசு படிந்து போனவை.

40 வருட இடைவெளியில் மீண்டும் அதே அனுபவம் ஞாயிறு காலை.

எதிர்பார்த்த நேரத்திற்கு முன்பாகவே சென்று சேர்ந்தது நீல மலை விரைவுத் தொடர் வண்டி. முதலில் அப்துல்லா வந்தார் பின்னர் கார்க்கி, சங்கர் இருவரும். மூன்று வண்டிக்குத்தான் ஆட்கள் இருந்தோம் என்றாலும் நர்சிம் நானும் வருவேன் காத்திருங்கள் எனச் சொல்லி தன் பிரியத்தைப் பிடிவாதமாகப் பொழிந்தார்.

முதல் நாள் இரவு 2 மணிக்குத்தான் புதுக் கோட்டையிலிருந்து வந்திருக்கிறார் அப்துல்லா. இருந்தாலும் காலை 4 மணிக்கு எங்களை வரவேற்க வந்திருந்தது நெகிழ்ச்சியாக இருந்தது. கார்க்கி, சங்கர் இருவருமே முதல் நாளிரவு சரியாக உறங்கவில்லை என அவர்கள் கண்கள் காட்டிக் கொடுத்தன. ஆனாலும் அவர்கள் முகத்தில் பரவிய மகிழ்ச்சி அளபரியதாக இருந்தது.

நர்சிம் வரும்போதே ஒரு கவிதையுடன் வந்தார். “நீங்கள் எழுதியதிலேயே இதுதான் சிறந்த கவிதை என்றேன்”, வழக்கம் போல வழிந்தார். கால் முளைத்த அந்தக் கவிதையின் தலைப்பு அஸ்வின். அழகான கண்கள். குறும்பு கொஞ்சும் பாவனைகள் என எல்லோரையும் கவர்ந்தான்.

உறவினர் வீட்டு விசேசமொன்றில் முகம் முழுக்கச் சிரிப்புடன் கிடைக்கும் வரவேற்பிற்கும் மேலான ஒன்றாக இருந்தது.

பொருள் வயிற் பிரிவின் நிமித்தம் கைநழுவிய மாமன் மைத்துனர் உறவு இழைகளை மீட்டெடுக்கிறது இந்த வலை.

.