எதைக் கவிதையாக எழுதலாமென இளைஞர்களைக் கேட்பின் 99 சதவீததினர் சொல்லுவது “காதல்”. கண்ணே மூக்கே மணியே கற்கண்டே என விளித்து ஏக்கத்தைச் சொன்னால் முடிந்தது. ’கைபடாத சி டி’ எனவும்கூட விளித்தொரு பாடல்.
அது பருவம் சார்ந்த உணர்வின் வெளிப்பாடெனினும் அதைவிடுத்து புறவுலகின் சலனங்களைக் கவனிப்பது சிலரே. அதையும் கவிதையாக்கி படைப்பது அதிற் சிலரே. என்றாலும் நானறிந்த வகையில் முத்துவேல், ரெஜொவாசன், முகுந்த் நாகராஜன், யாத்ரா, அகநாழிகை, அனுஜன்யா போன்றோரின் வீச்சும் கவிதையின் ஆழமும் என்னை வசீகரிக்கிறது.
குறிப்பிட்டுச் சொல்ல நிறைய இருப்பினும் யாத்ராவின் சில கவிதைகள் என்னைச் சமயங்களில் செயலற்றவனாக ஆக்கிவிடுகிறது.
தற்கொலை செய்துகொள்ள முடிவெடுத்தவனின் உளச் சிக்கல்கள் விவரிக்க முடியாதவை எனினும் உயிர்களிடதிலன்பும் கருணையும் கொண்ட ஒருவன், தன்னுடைய கடைசி நிமிடங்களில் படும் வேதனையைப் பாருங்கள்.
நான் படித்தவைகளில், சம காலத்திய, மிகச் சிறந்த கவிதையாக இதை நான் கருதுகிறேன். இதை விடவும் சிறந்த கவிதை சமீபத்திலேதும் படித்த ஞாபகமேதுமில்லையெனக்கு.
திருவினை
திருவினையாகாத முயற்சிகளை நொந்து
கயிற்றைத் தேர்ந்தெடுத்தேன் கடைசியாக
அதற்கு முன்பாக
மலங்கழித்து விடலாமென கழிவறை போக
பீங்கானில் தேரைகளிருக்க
கழிக்காது திரும்பிவரும் வழியில்
எறும்புகளின் ஊர்வலத்திற்கு இடையூறின்றி
கவனமாக கடந்து வந்தேன் அறைக்குள்
கரிசனங்கள் பிறந்து விடுகிற
கடைசித் தருணங்களின் வினோதத்தில்
புன்சிரித்தேன் என்றுமில்லாமல்
அதிகமாய் வியர்க்க
பொத்தானையழுத்தப் போகையில்
சிறகுகளில் படர்ந்திருக்கும் சிலந்தி வலை
பார்வையில் இடறியது
40000 உயிர்கள் மாண்டுபோன
செய்தி தாங்கிய தினசரி அருகிருந்தது
விசிறயேதேனும் அகப்படுமாவெனத் தேடுகையில்
சாம்பல் கிண்ணத்தில் பிணங்களென்றிருக்கும்
துண்டுக் குவியல்களைக் கண்டு
கடைசி சிகரெட் பிடிக்கும் ஆசையையும்
கைவிட வேண்டியதாயிற்று
சட்டென்ற திரும்புதலில்
கலைந்த பிரதிகளுக்கிடையொன்றில்
பின்னட்டையிலிருக்கும் ஆத்மாநாமை
லேசாய் இதழ்விரிய முகம் மலர
சில கணங்கள் பார்த்து
உணர்வுமிகுதியில் ஒரு முத்தமிட்டு
காத்திருக்கும் கயிற்றிற்கிரையாகக்
கதவைச் சாற்ற
கதவிடுக்கில் நசுங்கியிரண்டான
பல்லியின் வாயிலிருந்து
தப்பிப் பறந்ததொரு பூச்சி
- யாத்ரா.
நல்ல கவிதை எழுதியவனை நல்ல விதமாக மரியாதை செய்ய இன்னுமொரு நல்ல கவிஞனாலதான் முடியும்.
அகநாழிகை என்றறியப்படும் பொன்.வாசுதேவன் இக்கவிதை குறித்து எழுதிய மதிப்புரை, இக்கவிதையை இன்னும் இன்னும் மேலே உயர்த்துகிறது.
என்னவொரு அருமையான பதிவும், பார்வையும்,ஒரு கவிதைக்குள் எப்பேர்ப்பட்ட வாழ்வனுபவம், விரக்தியும், தனிமையும், தோல்வியும் துரத்திக்கொண்டிருக்கும் ஒருவனுக்குள் ஒளிந்து கொண்டிருக்கும் இரக்கப்பூக்கள், அவனது இறுதி மனோநிலையில் துளிர்த்துக் கொண்டிருப்பதை இதைவிட அழகாக யாரும் சொல்லிவிட முடியுமா ? வார்த்தைகளுடன் விளையாடி கவிதை நெய்வது வேறு. வாழ்வனுபவத்தை கவிதையாக்குவது வேறு. எத்துணை கூர்தீட்டிய வார்த்தைகள் வரிகள். ஒவ்வொரு வரியாக ஆழ்ந்துபடித்து, குளத்திறங்கி முழ்கிக்கொண்டிருப்பதைப் போல உணர்கிறேன்.
சிறு உயிர் குறித்தும் கவலை கொள்கின்ற ஒருவனின் வாழ் இறுதிப்பயண முடிவினைக் குறித்தான கவிதையில் எத்தனை உயிர்கடந்து செல்கின்றன. தேரை, சிலந்தி, நாற்பதாயிரம் உயிரிழப்பு, பிணக்குவியல் போன்ற சிகரெட்துண்டுகளின் சாம்பல், அல்பாயுசில் மறைந்த உன்னதக்கவிஞன் ஆத்மாநாமின் முகப்பிரதி, பல்லி, அதன் வாயிலிருந்து தப்பிப்பிழைத்த பூச்சி ,,,,
மனம் நெகிழ்கிறது. கவிஞன் அவன் வாழ்நாளில் கொண்டாடப்படுவதை விட வேறென்ன மகிழ்ச்சி அவனுக்கு கிடைத்து விட முடியும். நானும் கவிஞன்தான் என்றாலும், யாத்ராவின் கவிதைகளை அறியச் செய்ய சிறு கணமேனும் அசைவையேற்படுத்த இயலாதா என்ற ஆதங்கத்தில்தான் இதை பகிர்கிறேன்.
அந்தந்த கணத்தின் வாழ்வை அது சோகமானாலும், சுகமானாலும் அனுபவித்தும், சிலாகித்தும்,வர்ழ்கிற உன்னதன் நீ என்பதை உன்னோடும் முத்துவேலுடனும் கழித்த விடியும் வரை பேசிக்கொண்டிருந்த அந்த இரவில் அறிந்து கொண்டேன். வாசித்து முடித்ததும் போர்வைக்குள் புகுந்து கொள்வது போல ஓரிருண்மை உனது கவிதைகளை வாசித்தபின் ஏற்படுகிறது, நீ மகாமனிதனாய் இருந்திருப்பாய், கடந்த காலத்தில் வாழ்ந்த மிச்சங்களாய் உன்னை துரத்திக் கொண்டிருக்கின்றன கவிதைகள். கவிதையில் தென்படும் தனிமை,விரக்தி, காதல் எல்லாமே அனுபவித்தறிந்தவை என்பதையும் நானறிவேன். மேதமைக்கும் ஆயுளுக்கும் உள்ள அற்ப நூலிழையை உறுதியான கயிறாகச் செய்யத்தான் இந்த வாழ்க்கை.
நெகிழ்வோடும்,நெஞ்சம் நிறைந்த அன்போடும்...
‘அகநாழிகை‘ பொன்.வாசுதேவன்
இக்கவிதை குறித்து இதைவிடச் சிறப்பாகச் சொல்ல என்னிடத்திலேதுமில்லையெனினும் நான் சொன்னது இதுதான்
பிறரெல்லாம் கவிதை பண்ணிக் கொண்டிருக்கும் காலத்தில், கவிதகளைப் பின்னிக் கொண்டிருக்கிறார் யாத்ரா.
ஈரமான விரலிடுக்குகளில் சிக்கிக் கொண்ட மயிரிழையைப் பிரித்தெடுப்பதுபோல் வாழ்வனுபவங்களிலிருந்து அவ்வப்போது ஒரு பின்னத் துணுக்குகளைக் கவிதையாக்கிக் கொட்டுகிறார்.
எல்லோருக்கும் வாய்க்காதிந்த வரம்.
ஈரமான விரலிடுக்குகளில் சிக்கிக் கொண்ட மயிரிழையைப் பிரித்தெடுப்பதுபோல் வாழ்வனுபவங்களிலிருந்து அவ்வப்போது ஒரு பின்னத் துணுக்குகளைக் கவிதையாக்கிக் கொட்டுகிறார்.
எல்லோருக்கும் வாய்க்காதிந்த வரம்.
.
